हार्दिक श्रद्धासुमन

हे मेरा गुरुदेव हे जगतको,अज्ञान तर्साउने।

उज्यालो सवमा सधै छरिदिने,सद्ज्ञान दर्शाउने ॥

तेस्तो वत्ति थियाे यसै भुतलमा,ज्ञानै विवेकै थियो ।

सत्मार्गै पथमा समान गरने,त्यो वत्ति निभ्दै गयो॥

                               ॥१॥

साह्रै सन्त थियौ विवेक गुरु जी,आनन्दका सागर ।

भक्तैमा मधुरै मिठास रसका,ज्ञानै दियौ गागर ॥

मेरो आत्म खुवै विदीर्ण हुनगो,हाम्रो वियोगै हुँदा ।

यो मेरो मनयो बुझाउँ कसरी,एक्लो गरायौ सदा ॥

                              ॥२॥